Frysk Deiblôch

It blôch fan André Looijenga

Posts Tagged ‘Fryslân’

Ûnnoazel weryndielingsplan

Posted by André Looijenga on 14/12/2011

Neidat Snits en hiele fiere omkriten lêstlyn de ûnnedich grutte gemeente Súdwest-Fryslân opkrongen krige haw, hat no de Provinsje it inysjatyf yn hannen naam oer de bestjoerlike takomst fan noardlik Fryslân. ‘Ûnnoazel’ weryndielingsplan stiet boppe dit blôchke: in pleonasme fansels foar wa’t wit hoe’t ik oer it nut fan mega-plattelânsgemeenten tink. Gruttere gemeenten leverje neat op, kostje gauris júst mear as lytsere, en ferfrjemdzje har júst (noch) mear fan har boargers!

Fan de side fan de Provinsje haw ik in kaartsje delladen mei dêrop de fjouwer (!) gemeenten dêr’t men de noardhelte fan Fryslân ta redusearje wol. (It kaartsje is in pdf. Klik efkes op de link hjirûnder.)

Kaart voorgestelde herindeling Noord Fryslan

Ljouwerteradiel tegearre mei it grutstepart fan Boarnsterhim nei Ljouwert. Dantumadiel, Dongeradiel, Ferwerteradiel en Kollumerlân by-inoar smite as in Wâld-Klaai-krimpkonglomeraat. En huppatee, it hele noardwesten mar nei Frjentsjer (of Harns!?) ta: it Bildt, Frjentsjerteradiel, Harns, Littenseradiel, Menameradiel plus Noard-Âld-Wûnseradiel. En dan noch even weryndiele om’t wy dochs al dwaande wiene: twa op himsels ekonomysk sûne Wâld-gemeentes, Achtkarspelen en Tytsjerksteradiel, ynspiraasjeleas tegearre.

Knip en plak mei plattelânsgemeenten. Fierder befêstigje fan de idee dat wy hjirre in efterstânsregio binne. Gemeentehuzen fuortbesunigje en dêrtroch nóch minder arbeidsplakken foar Friezen mei in oplieding. Frysktalige doarpen twongen fusearje mei stedsjes dy’t gjin Frysk leste. Myn konklúsje is: as dit jim plan is, meitsje dan mar hielendal gjin plan. Neat dwaan is altyd better as sa futleas weryndiele!

Wêrom, dochs? Wêrom?

Woansdei, fjirtjin desimber 2011.

Posted in No-tiid | Tagged: , , | Leave a Comment »

Kulturele Haadstêd Ja

Posted by André Looijenga on 12/12/2011

Ja, ik bin der foarstanner fan dat Ljouwert besiket om yn 2018 Europeeske Kulturele Haadstêd te wurden. En ja, dat klinkt as in ambysje dy’t te heech leit foar Fryslân, sa’t de saken der no hinne lizze. Mar ambysje hawwe wy ferlet fan, oe sa’n ferlet fan, yn dit Fryslân fan ús, dêr’t guon leaver stil, skeptysk en synysk it tekken oer de holle lûke.

Sûnt in moanne sit ik yn’e Koöperaasje-groep, dy’t meitinkt oer de fizy efter Ljouwert 2018. Nee, dêr wurd ik net foar betelle. Wy komme alle pear wiken by-inoar, folgje de beslútfoarming en beprate op hokfoar wizen de Kulturele Haadstêd fan ús ynstek út fertuten dwaan kin foar de takomst fan Ljouwert en Fryslân. En nee, hoatemetoaten, pommeranten of bobo’s soe ik dit fariearde selskip net neame. It is in groep meast jonge Friezen, warber mei ferskate kulturele, kreative en ûndernimmende aktiviteiten: muzyk, arsjitektuer, grafysk ûntwerp, nije media… der sit sels in Fryskskriuwende klassikus tusken.

En oars as guon miene, dy gearkomsten fan Koöperaasje 2018 binne meastepart yn it Frysk. Yn’e fizy dy’t wy fan Ljouwert Kulturele Haadstêd hawwe oer de takomst fan Fryslân, spilet it Frysk dan ek in haadrol. As haadstêd fan in minderheidstalige regio sjogge wy foar Ljouwert in foarbyldfunksje yn Europeesk ferbân. Faaks klinkt soks jo wat te faach. Konkreter dan: as Ljouwert Kulturele Haadstêd wurde soe, betsjut dat nij ynternasjonaal omtinken foar de Fryske taal en de Fryske literatuer. Stimulânsen foar fernijende skriuwerij, oersettings fan Frysk proaza, twatalige útjeften fan Fryske poëzij: ik sjoch it al foar my.

Der is in soad ûndúdlik oer Ljouwert/Fryslân 2018. Ôfwarjende mieningen en boppemjittige oandacht foar politike toulûkerij oerhearskje de publike opiny. Koöperaasje 2018 is fan doel om in positiver lûd te jaan, om dúdlik te meitsjen wat de Kulturele Haadstêd no écht ynhâldt. En foaral wêrom’t wy, as ambisjeuze jonge Friezen, fóár Ljouwert 2018 binne.

De Europeeske Kulturele Haadstêd is ommers perfoarst nét gewoan wer in kultureel festivalleke foar de happy few, in soarte fan ‘Frysk Festival’ foar blaseeë babyboomers. Nee, wêr’t it om giet, is it fernijen en op’e nij úttinken fan wat Fryslân en Ljouwert binne en hoe’t wy ús takomst hjirre sjogge. As der ien stêd yn Nederlân, ien regio yn Nederlân is dy’t ferlet hat fan in ympuls om sels de takomst wer yn hannen te nimmen, dan binne dat, neffens ús, Ljouwert en Fryslân wol!

Dit is fûl ferhaal fansels, rûch en hast revolúsjonêr sels. Mar optimisme hat njonkenlytsen in skel lûd nedich hjir yn Fryslân. As it trochgiet, sil Ljouwert 2018 foaral om positive ynspiraasje gean, om fernijing, om wille en om skientme. Festivals komme der, muzyk, keunst, literatuer, wittenskip.

Ja, dit alles sil jild kostje. En ja, dat klinkt wrang yn tiden fan ûnnoazele besunigings op bibleteken en muzykskoallen. Ik bin ék fûl tsjin dit fernielen fan ynfrastruktuer. Ynvestearje moatte wy júst yn Fryslân. Ymmaterieel en finansjeel. En betrouwen hawwe yn ússels en yn ús takomst.

En wis, wy binne net seker fan de winst. Mar de race is ek noch net rûn. Wy hawwe kânsen, wy moatte se gripe. En geandewei op dizze reis ynvestearje wy likegoed yn de takomst fan Fryslân, oft Ljouwert it no wurdt as net.

Moandei, tolve desimber 2011.

Posted in Skylk | Tagged: , , | Leave a Comment »

Ferrifeljend folkje

Posted by André Looijenga on 01/11/2011

By de tarieding foar myn Sirkwy-lêzing (oankom jannewaris) besykje ik út alle hoeken en hernen ynformaasje te garjen oer skriuwerij yn minderheidstalen. Wylst ik niis wer even omsneupte om myn byld fan it Friûlysk en syn sprekkers skerper te krijen, trof ik in nijsgjirrich stikje oan oer in seker folk oan’e Noardsee. Se stiene krekt boppe de Friûliërs yn in listke op dizze side oer bedrige minderheden.

De Frisians… It moat in folkje wêze mei in romrofte skiednis (mei hjir en dêr in gat fan in pear ieuwen). Yn alle gefal hawwe hja al yn’e midsieuwen mei in drainaazje-systeem it sâlte wetter út de feanmoerassen pompt. De Fryske taal wurdt ferdield yn twa regionale dialekten: it noardwestlike Biltsk en it súdeastlike Stellingwerfsk. De Friezen binne op religieus mêd praktysk tolerant: se binne nammers allegearre tagelyk Roomsk-Katolyk en Protestantsk. Om de taal én it wolwêzen fan it folk te befoarderjen is de Ried van de Fries Biweging fierweihinne de alderwichtichste ynstânsje. De Friezen kinne alle dagen kranten en tydskriften yn har eigen taal lêze, en at se nei it lêzen fan har Frysktalige kranten de tillevysje oandogge, kinne se de rest fan’e jûn nei de edukative programma’s fan Omrop Fryslân sjen.

Tiisdei, ien novimber 2011.

Posted in Fryskens | Tagged: , , , , , , | 1 Comment »

Skiep sûnder tsjoar

Posted by André Looijenga on 05/12/2010

Eiði, in doarp op Eysteroy

Op’e Føroyar (de “Færøer-eilannen”) wenje mar goed 48.000 minsken. Minder as yn’e gemeente Smellingerlân. En tagelyk ha dy minsken har eigen taal, literatuer en muzykkultuer. Binne se in autonome ‘naasje’ binnen it keninkryk Denemarken, mei in eigen regear, universiteit, fersoargingssteat en fuotbalkompetysje.

Op it taffeltsje foar my lizze in ûnbidich tsjok Føroysk-Ingelsk wurdboek en in yngeande grammatika fan dy taal. Ik blêdzje deryn, ferwûnderje my oer it ferskil tusken in bot archayske stavering en in fonology dy’t op oer-de-top Klaaifrysk liket. Bûten ferdwynt it útsjoch oer de Grinzer binnenstêd yn in sniestoarm.

Ôfsjoen fan it waar moatte de Føroyar in paradys op ierde wêze.

It binne de eigensinnigens fan dizze minsken en harren taal dy’t de Føroyar foar ús nijsgjirrich meitsje. In úthoeke fan Denemarken dy’t fanôf midden 19e ieu stadichoan har eigenheid weromfûn (en útfûn). De fergeliking mei Fryslân ropt harsels hjir al yn op. Ek it Føroysk wie in taal mei mar in beheinde skreaune tradysje, slim bedrige troch de ynfloed fan’e Deenske bestjoers- en tsjerketaal. De Føroyar moasten noch folle djipper fuortkomme, as lytse, tin-befolke, earme eilannegroep fier fuort yn’e Atlantyske Oséaan. In wûnder, hoe fier’t sa’n ekstreem lokale (romantysk-nasjonalistyske) taalbeweging in groep minsken opstjitte kin yn’e folkene feart.

Read the rest of this entry »

Posted in Fryskens, Taal | Tagged: , , | 4 Comments »

Stasjonsbuorden

Posted by André Looijenga on 16/06/2010

Efkes wat lyts tuskentroch. Ik sit no alle wurkdagen yn’e trein, op en del nei Ljouwert. Ik hearde lêsten dat it treinstasjon Harlingen Haven opknapt is en fan no oan in ‘Arriva-hússtyl’ krigen hat. Soks set dy te tinken: sille se ek de blauwe nammebuorden yn NS-letters ferfongen hawwe troch nije reade?

En wichtiger: sille se dan daalks dy stasjonsbuorden yn it Frysk, of tenminsten twatalich, útfierd hawwe?

Harns Haven / Harlingen Haven.

Reizigjend yn’e forenseboemel Grins-Ljouwert bin ik der allang oan wend dat it ynblikte frommeske net allinne Hurdegaryp yn it Frysk omropt, mar ek Feanwâlden en De Westereen. Ast har krekt Feanwâlden heardest sizzen, klinkt it dêrnei hast ûnnatuerlik as Veenwouden.

Mar sjochst dan nei it blauwe stasjonsboerd, stiet it dêr allinne noch mar yn it Nederlânsk. Wêrom stiet dêr dan ek net Feanwâlden / Veenwouden? No’t Arriva alle buordsjes op har Fryske stasjon read meitsje wol, soe dat in moaie oanlieding wêze op al dy buorden ek Frysk te setten. 

Yn Dútslân kinne se dat ek (hjirûnder it stasjonsboerd fan’e Sorbyske stêd Wojerecy / Hoyerswerda). Al fyn ik dat wy yn Fryslân de Fryske nammen bêst boppe-oan moatte doarre te setten. En wol oeral. Net mear dat gepiel mei de iene gemeente al Fryske nammen, de oar in bytsje en de tredde net.

Bûtenpost / Buitenpost.    Ljouwert / Leeuwarden.    Snits Noard / Sneek Noord.     Starum / Staveren.

It kin bêst. Nee, it soe gewoan sa hearre moatte.

 

Woansdei, sechtjin juny 2010.

Posted in No-tiid | Tagged: , , , | 2 Comments »

Provinsjes en identiteit

Posted by André Looijenga on 05/06/2010

Earne djip fuort witte Friezen út Fryslân wol dat der sawat bestiet as ‘Westfriesland’. Dat stik Hollân oan it oare ein fan’e Ôfslútdyk. Dy polders mei bollefjilden en fakânsjehúskes ûnderweis nei it strân.

De lêste tiid (de ferkiezings, no) heare je hyltyd faker nuvere gjalpen fan ‘hef de provinsjes mar op!’, of ‘fusearje mar raak mei dy âlde brot!’. ‘Huppatee, smyt Fryslân mar op ien bult mei Grinslân en Drinte.’ In faak brûkt argumint tsjin sokke fúsjes is dat guon provinsjes in eigen identiteit hawwe, dat op guon plakken de ynwenners har tige mei har provinsje ferbûn fiele. Dat Fryslân Fryslân bliuwe moat, is it populistyske stânpunt wurden. Miskyn ek in kwealike saak oars: it fersterket mar wer de idee dat provinsjes de fuorútgong yn’e wei stean.

Dat Fryslân om har identiteit bysûnder is, dat witte de listlûkers yn ferkiezingstiid no en dan noch út’e mûle te krijen. Mar oare parten fan Nederlân ferjit men soks leaver fan. Nim no dat ûnderskatte en ûnbekinde Westfryslân (‘Noord-Holland’), dat skiereilân tusken Amsterdam en it Waad.

Myn (West-)Frysksinnige Westfryske freon Plaatsman skreau dêr krekt in sterke observaasje oer op syn weblôch. Ik wol dat stikje it Frysklêzend weareldsje tige oanrikkemandearje. It wurdt oars ek ris tiid dat wy Fryslân-Friezen wat mear nei it súdwesten seagen, ynstee ús altiten allinnich op in troch Grins dominearre ‘Noard-Nederlân’ te fiksearjen.

West-Friesland is gebleven. De folklore verdween misschien, het dialect ook zowat, maar een West-Fries bleef ‘n West-Fries, een schuur een boetje, eendenkuikens pulletjes. Nog altijd is er ‘n echte eigen identiteit, al reduceren de Hollandse media die graag tot alcoholmisbruik en een te hoog suïcidecijfer.

Sneon, fiif juny 2010.

Posted in Fryskens | Tagged: , , , | Leave a Comment »

Fryske liuwtsjes

Posted by André Looijenga on 29/03/2010

Yn in eardere bydrage, ien fan myn bettere neffens my, luts ik fan lear tsjin pompeblêden as Frysk symboal. Pompeblêden wurde fiersten te folle brûkt, ferwurde ta betsjuttingleaze ornamintsjes, en ferkringje oare miskyn wol folle moaiere en echtere symboalen fan Fryskens.

Ik wol opkomme foar it wapen fan Fryslân. It kin wêze dat jo dat ris earne sjoen hawwe: in blau skyld met twa gouden liuwen en sân gouden blokjes. Miskyn dat jo noch in âld teeleppeltsje yn’e hûs hawwe mei dat wapen.

(Ik sis soks der mar even by, want sels de provinsje brûkt hjoeddendei har wapen amper mear, en sa njonkenlytsen sille de minsken wol ferjitte dat it ea bestie.)

It Fryske wapen hat wat grutsks oer him, wat keninkliks sels. Dat sil gjin tafal wêze, tink. Ik fermoedzje in (fansels mei opsetsin) konneksje tusken de twa Fryske liuwen en de âlde keninklike wapens fan Ingelân en Denemarken (trije sokke liuwen) en de hartochlike fan Brûnswyk, Sleeswyk en Normanje (twa liuwen).

Al dizze oare twa of trije liuwen binne lykwols ‘oansjend’, hâlde de kop fansiden nei de talôker, wylst har Fryske kollega’s rjocht foar har út sjogge. (De twa liuwen yn it wapen fan Westfryslân binne ál oansjend. De Westfriezen sille fêst beweare dat har liuwen histoarysk júster binne.)

Troch Ljouwert rinnend, lette ik lêsten derop oft ik ek Fryske wapens seach. It moaiste foarbyld is miskyn wol it âldste Fryske wapen yn stien: dat boppe de doar fan’e Kânselary.

My foel op dat der twa farianten binne: op’e âldere stiennen stean de liuwen op har twa efterpoaten, en op nijere ôfbyldings op trije poaten. De liuwen dy’t op twa poaten balânsearje, mei ik wol lije. Goed útfierd lykje se fûler. Se springe nei foarren as op in proai, ynstee fan kreas foarút te kuierjen. 

Moandei, njoggenentweintich maart 2010.

Hjirûnder in plaatsje fan it gewoane Fryske wapen, sa’t jo it faaks kinne fan borrelgleskes en ûndersettertsjes út’e jierren santich:

Posted in Fryskens | Tagged: , , | 2 Comments »

Yntinsjeferklearring

Posted by André Looijenga on 27/03/2010

Yntinsjeferklearring. Kinst it moai ferfryskje (sykje de seis ferskillen), mar it bliuwt in ûnsjoch Hollânskisme. Dochs, ik fyn dat ik mar ris ferwurdzje moat wat ik wol mei myn Deiblôch.

Guon dingen moatst gewoan planút sizze. Fansels skriuw ik dit blôch net fol as út in siiklike niging ta selsekspresje. Fansels wol ik der wat mei berikje, foar oaren en foar mysels. Oars soe ik wol tsjin in muorre oanprate (of tsjin fisken preekje).

Yn it foarste plak hâld ik dit blôch by om’t ik yn it Frysk dingen skriuwe wol dy’t ik sels lêze wolle soe. Ik sette daalks heech yn troch deistich bydragen te beloovjen. Dy ambysje foel my de ôfrûne wiken swier, mar ik hâld har dochs oan. Nije ambysjes binne mar al te nedich at it om it Frysk giet, seker at it giet om skriuwsels dy’t de muoite fan it lêzen wurdich binne.

Myn blôchskriuwery is in tichter by de taal krûpen. Frysk skriuwe is dy taal foar jinsels ûntdekke en ta jins eigen spylfjild meitsje. It siet der fan begjin ôf oan te kommen en myn blôch wurd foar in wichtich part refleksje op it Frysk. Soks is eins ek mar al te nedich yn ús gefal fan in taal dy’t sels as taal yn’e publike romte (ûnderwiis, ûnderwiis…) amper omtinken krijt.

Ik wol helpe it Frysk fierder te bringen. Sa koart mooglik sein is dat de yntinsje fan myn krewearjen oan dit blôch.

Hast oardel moanne dwaande, sykje ik noch altiten nei de foarm fan myn blôch. Wêr moat myn skriuwery oer gean?

Yn tsjinstelling ta guon oare blôchskriuwers sjoch ik gjin doel yn it fêstlizzen fan al myn deistige belibbeniskes. Safolle bysûnders haw ik dêroer aldendei net te melden. Boppedat is deiblôch in wurdboartsjen op deiblêd en net op deiboek.

Om’t ik sa’n ferlet fan Frysklêzers haw, soe ik jimme fansels by dizzen freegje kinne wat jimme wolle wêroer’t ik skriuw. No, sis it mar. De ôfrûne moanne oersjend, haw ik al in idee hokker thema’s de takomme tiid yn elts gefal lânskomme sille.

1.) Sa’t ik jit sei, de Fryske taal, fan ferskate kanten besjoen. Dêrby moat ik wol oantekenje dat ik as akademikus net yn it foarste plak yn’e Germaanske talen en it Frysk spesjalisearre bin. In goed-ynformearre leek yn’e Fryske taalkunde, krekt as hoe’t ienris it bestudearjen fan folkstalen begûn.

2.) Fryslân beskriuwe. Dat sil alle kanten útgean, tink. Wy komme fan in nuver hoekje wrâld, mar hawwe dat meast net troch. Fiersten te min hawwe minsken wat troch oer ús ynleaf grien biljartlekken. Yn’e taal fan in grut part fan’e bewenners fan ús bysûndere lânsdouwe wurdt der eins amper wat skreaun oer Fryslân sels. Oer it Fryske lânskip, de skiednis en fan alles dat dêrby it sjen en witten wurdich is, wol ik noch wolris, yn it Frysk, in goed en moai boek op’e merke bringe. (Wat d’âld Speerstra kin, kin ik ek, en faaks wol better.) Earst hjir mar ris besykje.

3.) Al bin ik net bot polemysk ynsteld, haw ik wis in miening te jaan, dêr’t men yn Fryslân (al wit men it noch net) grif wat oan hawwe kin. Skylk folget it der mear yn dy snuorje. Oppenearjen is ommers it libbensbloed fan it blôchjen. En seker ast dy op it Frysk en Fryslân stortest, fynst in soad dat fan dyn miening ferlet hat.

Hawar, en no gau op nei de status fan Frysk-pommerant!

Sneon, sânentweintich maart 2010.

Posted in blôch | Tagged: , , , , , , | 4 Comments »

It djippe suden

Posted by André Looijenga on 22/03/2010

Fan’e fiifhûndert of sa nedersettingen yn Fryslân binne der in bulte dêr’t ik noch nea west ha. Juster kaam ik nei Tersoal om de middeis mei de famylje op jierdeisbesite nei myn sus har freon te gean. Ûnderweis nei it freonlike wettersportdoarp H. gûngen wy earst in stikje út riden.

Earst in koarte ‘ynspeksje’ oarekant de Snitsermar. Yn Terherne en Goaiïngearyp blykte der flink byboud sûnt ik it dêr foar it lêst sjoen hie. Fral yn Terherne lykje se op’en doer it hiele eilân fol bouwe te wollen mei itselde soart jachthaventsjes en fakânsjehúskes. Ik wit net oft dat de bêste takomst foar sa’n plakje is.

Fanôf de Jouwer keazen wy foar ûnbekende sydwegen. By Roazebosk (in buertsje fan’e Jouwer dat eins part is fan Skarsterbrêge) sloegen wy ôf nei Ousterhaule. Dat doarp liket wol wat op Tersoal. It leit yn’e Ouster-Trijegea, in streek dy’t der útsjocht as liedt er nearne hinne. Feanpolders binne it, lâns de Tsjûkemar. De plakjes Ouster-Nijegea en Âldeouwer bestean út pleatsen oan in dykje, en twa kear in âld tsjerkhôf mei in klokkestoel. De hôven en de pôlen mei bebouwing lizze gauris oardel of twa meter heger as de greiden: de sloppe feangrûn moat flink ynklonken wêzen.

Wy rieden fierder om’e Tsjûkemar hinne: Reahel, Fjouwerhûs, Dolsterhuzen, Ychtenbrêge, Ychten, Giterskebrêge, Eastersee, Follegea. In leech lân, mei in dramatyske skiednis fan ieuwen boaiemdaling, ferfeaning, fersomping en ynpoldering. De mar friet hjir fan’e wâlskanten. Reahel wie eins ieuwen lyn al ferdwûn yn’e mar. Yn (it âlde) Dolsterhuzen leit it hôf deun oan’e mar. De tsjerke waard oan’e kant fan’e dyk weropboud, de minsken wenje yn in doarp in kilometer súdliker.   

Ek al wie it it bêste waar fan’e wrâld, dochs bliuwt sok feanpolderlân wat tragysk en mankeliks hawwen. Ea wie it de frontier fan Fryslân. Winters kjel, en simmerdeis sil it der broeie yn’e sinne. Yn’e feanpolders lykje de hoekjes wyldernis tusken de droechmealle greiden dan krekt in súdsteatske bayou, samar bedarre yn’e Deelen, efter Staphorst of by Woudbloem.

Moandei, twaëntweintich maart 2010.

Posted in Dien | Tagged: , , , | Leave a Comment »

Gjin pompebledsjes, a.u.b.

Posted by André Looijenga on 13/02/2010

Ik bin de lokkige besitter fan in eksimplaar fan De Bosatlas van Fryslân. Hiel moaie kaarten fansels. Mar at ik de rêch fan’e atlas yn myn boekekast stean sjoch, stiet eat my dochs wat tsjin. Sa’n altiten wer opdûkend read pompeblêd, wat dwers en skean op syn kont lizzend.

Sjochst hieltyd mear pompeblêden yn Fryslân. Fan’e weinich flatteuze flaggepatroanen op wite sokken en ûnderbroeken dringt it reade bledsje him de lêste jierren mear en mear op as byldmerk fan’e Fryske identiteit. De provinsje, de Omrop, politike partijen, skoallen, soarchynstellings, it bedriuwslibben, allegearre toaie se har mei dit stikje banistike wetterfloara. Soms as in puntsje op in i (o, wat elegant en subtyl sa foar de trijetûzenste kear wjerkôge!), soms gewoan as in guodkeape reade klodder mei in namme deroerhinne. Altyd wer in pompeblêd, wat binne se dochs werkenber dy Friezen…

It pompeblêd ferwurdt ta in figeblêd. Lykas ferskûlet men jin derefter út skamte foar gebrek oan nije ideeën en tinzen. Doch mar gewoan it wenstige pompeblêd, doch mar gewoan sa’t wy it hjir altiten dogge. Tuike tuike, bêst genôch.

Wêrom net ris in oar symboal? Der is dochs in grutte rykdom oan oare bylden dy’t Friezen, Fryslân en it Frysk oproppe kinne? Doch ris ûngewoan en stek in ljipaai as flagge út, of in stinzeplant, in sealtektoer of in skries op’e hikke. Allinnich at wy ûngewoan doare te wêzen, bliuwt der wat te rêden en sille wy it miskyn rêde.

O ja, en dy Bosatlas van Fryslân dy’t ik fan myn âlden krige, dat is hiel moai ding. Mar meardere net-Fryske freonen fan my murken jit op dat der al wat mis mei is. Hja hiene ferwachte dat sa’n atlas hielendal Frysktalich wêze soe. Mar dat is fansels bûten de Friezen rekkene, foar wa’t dat in hiel stik té ûngewoan west hie.

Sneon, trettjin febrewaris 2010.

Posted in Fryskens | Tagged: , , , , , | 2 Comments »